ΝΑΙ ΚΑΛΑ.

Η ευτυχία μου είμαι εγω, όχι εσύ...
όχι μόνο γιάτι εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτο που δεν είμαι.
Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου!
Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν
εσένα...Ή που δε βλέπω όπως εσύ..Με φωνάζεις επαναστάτρια...
Κι ομώς κάθε φορά που απέρριψα τα πιστέυω σου, εσύ επαναστάτησες
ενάντια στα δικά μου...Δεν μπορώ να διαμορφώσω το μυαλο σου...
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ..Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις τι θα είμαι
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ...Είπες πως είμαι διάφανη. Κι εύκολά με ξεχνούν...
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου..για ν' αποδείξεις στον εαυτό σου ποιός είσαί????"

Xτες το βράδυ πάλι έκανες βόλτες στα όνειρα μου.. Με δυο κουβέντες σου μου ψυθίρισες λόγια που με πονάνε... <ΕΓΏ MIKΡΗ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΩ;;>

Όχι, δεν με πλήγωσες... Με σκότωσες αργά και μεθοδικά.. Δεν φταις εσύ. Όχι.. Εγώ φταίω. Εγώ σου έδωσα το μαχαίρι.. Εγώ σου έδειξα που πονάω.. Εσύ απλά εκεί χτύπησες... Κι εγώ... Συνεχίζω να ανασαίνω κλέβοντας ματιές που δεν μου ανήκουν... Κοιτωντας χαμόγελα που δεν μου χαρίστηκαν...Κι ας με άδειασες...

Αν με χρειαστείς, ξέρεις που θα με βρεις.. Άφησα την ψυχή μου, ένα ξημέρωμα, στην αγκαλιά σου... Ξέχασα τη σκέψη μου σε δυο λόγια σου..

Εκεί θα είμαι πάντα ψυχή μου... Εκεί που με άφησες.

Και ναι μωρέ..Ξερεις.

Kαι να 'μαστε πάλι...Εδώ,στην ίδια καρέκλα..Στο ίδιο λάπτοπ.Με παρόμοια συναισθήματα...Και ναι..Ότι δεν εγραφα τόσους μηνες..Θα τα γράψω καλοκαιριάτικα..Γιατί?Γιατί είμαι μια τρελή..Και οι τρελοί κάνουν πάντα ότι θέλουν..Σε προειδοποιώ..Μη το διαβάσεις..Βλέπω επιμένεις..Χμ... Καλά εσύ φταίς αν τρελαθείς και εσυ!Και να μωρέ ξέρεις..Δεν είναι το οτι φοβάμαι να πεθάνω..Είναι το γαμώτο..Ξέρεις που δεν έζησα..Ή δεν έζησα όπως ήθελα!Μακάρι να ΄χα μια μηχανή αλήθειας..Να ξερα σ αυτήν την ερώτηση (Έζησες ευτυχισμενος και όπως ήθελες?), πόσοι θα απαντούσαν ΝΑΙ,και θα έλεγαν αλήθεια..Ειλικρινά δε ξέρω..Σκέφτομαι κάποιες φορές οτι δεν υπάρχει ευτυχία..Ίσως ευτυχισμένες στιγμές..Αλλα όχι ευτυχία..Μήπως οι άνθρωποι το έπλασαν και αυτό με το νου?Θέλησαν να χουχουλιάσουν την ζωή τους μέσα σε μια λέξη για να μη δουν κατάματα την αλήθεια?Ή δεν ξέρω..Πως γίνεται να ΄σαι ευτυχισμένος?Οι περισσότεροι λένε με αγάπη,και έναν άνθρωπο δίπλα σου που θα είστε σε όλα μαζί..ΝΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ.Και θες να μου πείς δηλαδή οτι αν σου πεθάνει το σοί και έχεις το έτερον ήμισυ δίπλα σου θα είσαι ΟΚ?Χμ...δε το νομίζω..Θα μπορούσα να πώ με βεβαιότητα οτι μαλλον την ευτυχία μπορούν να σε κάνουν να την αισθανθείς ένα σύνολο ανθρώπων..2-3 φίλοι,ένα ικανοποιητικό ταίρι (είπαμε,είμαστε και ρεαλιστες) και ίσως συγγενείς..Και αγάπη..Και όλα αυτά σίγουρα αν υπάρχει η ευτυχια..Και οχι ευτυχισμένες στιγμές..Να μωρέ,ξερεις..Σήμερα είναι ένα απ τα βράδια που θα έδινα την ζωή μου για να γυρίσω στην παιδική μου ηλικία..Τότε ήταν όλα πιο όμορφα...Δεν νομίζεις?Που νομιζες οτι το μόνο κακο που μπορεί να σε βρεί,είναι ο μπαμπούλας,ή ο γύφτος ή ο λυκος ή δε ξέρω και γώ τι έλεγαν στον καθένα οι γονείς του.ΆΝΑΘΕΜΑ.Γιατί κανένας δεν μας ειπε οτι τα τέρατα αυτά,είναι γύρω μας..ή στην χειρότερη..ΜΕΣΑ ΜΑΣ?Εμένα πάντως σίγουρα κάτω απο το κρεβάτι μου δεν έιναι σιγουρα.Που να χωρέσει σε αυτό το χάος?Και ωραία.Πες τα τέρατα άστα..Γιατί δεν μας είπε κανείς οτι η αγάπη πονάει?Οτι όλα στο κόσμο δεν είναι σα παραμύθι.Και όχι το σπίτι σου δεν θα είναι σαν το παλάτι της σταχτοπούτας.Και όχι δεν θα έρθει να σε σώσει κανένας γαμημένος πρίγκηπας ή πριγκήπισσα σαν τη χιονάτη.Και οχι δεν θα κοιμάσαι όσο θες,η ωραία κοιμωμένη ήταν ωραια+κοιμόταν,εγώ και εσύ δεν είμαστε.Αν είναι δυνατόν.Πιστεύα σε όλα αυτα,και πλεόν πιο πιθανό είναι να βρείς τη σταχτοπούτα μαστουρωμένη απο Lsd σε κάποιο πάρτυ που τελειώνει στις 12 το πρωί και όχι το βράδυ,Τη χιονάτη να περιμένει το πρίγκηπα με μια συριγγα καρφωμένη στην ομόνοια,και την ωραία κοιμωμένη να κοιμάται μονο πρωινά,γιατί το βράδυ είναι στην συγγρου.Και όχι δεν έιμαι παράλογη.Απλά δε ξέρω γιατί εγώ σε όλα αυτά πιστευα και ήλπιζα.Και ωραία,ουτε αυτα σου λένε κατι.Ουτε ευτυχια ουτε τιποτα.Τοτε τι?Τι μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο?Να τα βρείς με τον εαυτό σου?Δε νομίζω.Ξέρω άτομα που κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους και πάλι δε τους βλέπω ευτυχισμένους.Να πραγματοποιείς τα όνειρα σου?Και πάλι ωραία τα όνειρα.Αλλα ποιος απο εμάς ξέρει τι ονειρευεται?Γιατι να σου πώ την αλήθεια εγώ εχω σταματήσει να ονειρεύομαι.Και οχι εσκεμμένα.Και να μωρέ...Ξερεις..Δε κοιμαμαι.Απλά γιατί σκέφτομε.Τελικά οι σκέψεις είναι μεγάλες πουτάνες.(Ε κάποιο συμπέρασμα έπρεπε να έχω για το τέλος.Αυτο βρηκα.)

Θα το ξέρεις,μόνο όταν έρθει η αγάπη..

Πως μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στα αισθήματα.....

όταν εξαφανίζονται έτσι,απλά?

Loving you,too.

Πέφτεις,πέφτω.Θυμάσαι?

- Ρε το ψήνεις να πετάξουμε?
- Φοβάμαι..
- Κράτα μου το χέρι,κλείσε τα μάτια σου,και χαμογέλα.Μαζί μου δεν χρειάζεται να φοβάσαι.
- Και αv πέσω?
- Πέφτεις,πέφτω.
- Και?
- Και θα ξαναπροσπαθήσουμε.



Never give up,it's such a wonderful life :)

Συγνώμη για την απουσία μου...

Ένα μεγάλο συγνώμη για την απουσία μου.Απλά μου φάνηκε ανούσιο να σκορπάω λέξεις,αφού συναισθήματα δεν είχα.

Η λίστα μου:

Αγαπητέ μου Αγιε βασίλη,

Τι κάνεις?Ευχομαι η οικονομική κρίση να μην άγγιξε εσένα και τους καλικάτζαρους,γιατί πολλές μικρές καρδούλες περιμένουν τα δώρα σου.Δεν πιστεύω τόσο στη παρουσία σου πλέον,αλλα δεν μπορώ να σε αγνοήσω κιόλας!Ζεις μέσα σε τοσες αγγελικές ψυχούλες!Πως μπορώ να κάνω σαν να μην υπάρχεις?Εδώ είναι η φετινή μου λίστα:

-Υγεία σε μένα και σε όλους όσους αγαπώ.

-Αγάπη,πολυ πολυ πολυ αγάπη!

-Θέλω η σχολή τελικά να μου αρέσει.Κάνε κατι δλδ,αγιος είσαι!

-Η Μαριάννα να νικήσει στους διαγωνισμούς και να είναι ευτυχισμένη όλο το 2011.

-Η Νανσυ να είναι ευτιχισμένη ολο το 2011,με έναν καλό γκόμενο στο πλευρό της.

-Η Ζέφη να είναι μαζί επιτέλους με τον "ΠΡΑΣΙΝΟ".

-Ο Πάνος (γνωστός σε όλους εδώ ως sarper) να φαέι πολύ χιόνι στη μάπα και φέτος,και να του πραγματοποιήθουν,ολα όσα ζητάει και ζητάω σε ατελείωτες ώρες στο msn.

-Η αδερφή μου να σταματήσει να γκρινιάζει τόσο και να πάρει επιτέλους το πτυχίο της.

-Να σταματήσω να απογοητεύω κόσμο.

-Εναν καλό γκόμενο,μελαχρινό με μελαγχολικά μάτια, γενια,με τατουαζ και μηχανή..Ολυμπιακό και πασοκτζή.

-Αυτές της Louboutin γόβες της ρόζ που ερωτεύτηκα.

-Λεφτά για τα 2 τατουάζ που χώ να κάνω.

-Το δίπλωμα οδήγησης σύντομα.

-Ένα αμαξάκι.

-Πολλά ταξίδια.

-Λεφτά για δώρα.

-Το παλιό μου σώμα

-Ζεστασιά για όλα τα μικρά παιδιά.

-Φαγητό για όλα τα παιδιά της αφρικής.

-Μια σκυλίτσα για τον Benji μου.

-Να μην πάρεις ούτε φέτος το κουνελάκι μου κοντά σου.

-Ολες τις ευχές των αγαπημένων μου διαδυκτιακών φίλων θελω να πραγματοποιησεις.

-Και πολλές πολλές πολλές όμορφες στιγμές.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Φεύγωντας,σβήσε το παρελθον όσον πονάνε,μαζι και το δικό μου,και πάρε και τ 10 κιλά που μου φόρτωσε το 2009-2010.

Α!Και δώρο μια Mini διαιτα γιατί τόσα χρόνια υπέρβαρος δεν λεει:

3 μερες γαλα-μπανανες.3 κιλα τσακ μπαμ εκτος!

Να μου φιλήσεις τους ταράνδους και τα καλικατζαράκια.

Και να είσαι δίπλα σε όλα τα παιδιά

Σ'αγαπάω.

As long as the wrong feels right..

Έτσι,γιατί όταν το άκουσα,κύλησαν δάκρυα..

Ένα βαθύ φιλί κι έλα βαθύ σκοτάδι

έλα με ορμή τυφλή και απαλή σαν χάδι

έλα με τη δροσιά και με τον πυρετό

και με του πόθου τη φωτιά και τ' αναφιλητό...

Έλα πίσω αγάπη, έλα πίσω αγάπη σε μένα

και πλήγωσέ με αγάπη ώσπου να τρέξει το αίμα...

όλα από σένα αγάπη..

γιατί μακριά σου όλα ψέμα..

τα μάτια δέσε μου, αγάπη

κι οδήγησέ με ως το τέρμα ..

οδήγησέ με αγάπη πέρα απ' του δρόμου το τέρμα..

Έλα με τις σιωπές τα δίχτυα σου να πλέξεις,

και χόρεψε και βγες έξω από τις λέξεις,

έλα με τη βροχή, του τέλους τη σκιά

έλα αθώο παιδί και μοχθηρή θεά

Έλα πίσω αγάπη, έλα πίσω αγάπη σε μένα...

και πλήγωσέ με αγάπη ώσπου να τρέξει το αίμα..

γιατί μακριά σου όλα ψέμα...

τα μάτια δέσε μου, αγάπη ..

κι οδήγησέ με ως το τέρμα....

κι ανάστησέ με αγάπη

πέρα απ' του δρόμου το τέρμα...

Μίλα μου

Τελικά δύσκολα καταλαβαίνεις τους ανθρώπους.Και σίγουρα όχι απο την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις..Ουτε τους φίλους ουτε τους γκόμενους.Τελικά τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής,αλλα πολλοί μπορεί να το χειριστούν καλα το παιχνίδι της επικοινωνίας των ματιών.Και να σε ξεγελάσουν.Μετα απο χρόνια συνηδειτοποιώ τι ερωτεύομαι και αγαπάω στους ανθρώπους..Την θλίψη των ματιών.Αυτο το ράγισμα που νιώθεις στην καρδιά οταν τους κοιτάς στα μάτια.Αυτη τη στεναχώρια που σου βγάζουν και σου μεταδίδουν.Τίποτα άλλο.Ουτε τα λόγια,ουτε το χρώμα των ματιών,ουτε το σώμα ουτε τα χαρακτηριστικά του προσώπου.Νόμιζα οτι ερωτευόμουν το πρόσωπο.Αλλα μετα απο τη Σκιάθο το συνηδειτοποιησα.Ήταν αυτο.Να σου λέει ένας ανθρωπος για κάτι που τον πλήγωσε,να σε κοιτάει στα μάτια και νομίζεις οτι σε υπνότησε.Να νιώθεις να σου μεταδίδει ένα ηλεκτρικό ρευμα,ένα ριγος να διαπερνάει μέχρι και το τελευταίο σου κόκκαλο.Να αυξάνονται οι σφυγμοί σου ανάλογα με τους δικους του.Να στεναχωριέσαι με το πιο ασήμαντο γεγονός,μόνο και μόνο επειδή στεναχωρήθηκε αυτος και το είδες στα μάτια του.Α ρε αγαπημένη Σαλόνικα.Για πάντα θα με κυνηγάς,και η σκεψη σου,και ο Λευκος σου πύργος,και τα φώτα του θερμαικού,και τα στενά σου,και τα παλικάρια που βγάζεις.Φιλιά σε ολους τους κατοικους της Σαλονικαρας.

To τελευταίο αντίο...

Όταν το παρελθον γίνεται η πιο δυνατή νοσταλγία και το παρόν σωπαίνει...Το μέλλον καταδικάζεται στην πιό βαριά ποινή...Να θυμάται για πάντα..

Όχι πια όνειρα...

Όχι πια όνειρα πως κάποτε θα ζήσουμε μαζί..

Όλα όσα εζησα ήσουν εσύ..Αντίο ναυαγέ μου..Να προσέχεις...

Always yours...

9 Μέρες

9 Μέρες μέχρι το μεγάλο αντίο.Δεν μπορώ να το καταπιώ.3 χρόνια δε το κατάπια.Τώρα θα το καταπιώ.Ευτυχως για μένα,πάλι διάλεξα τον πιο δειλό τρόπο για να σου πω αυτη τη λέξη.Ένα γράμμα...Ένα γράμμα που θα φέρει και το οριστικό τέλος.Εξωτερικά.Μισώ το τον ευατό μου που περιμένω απάντηση.Μισώ τον ευατό μου που περιμένω να λυγίσεις.ΤΟΝ ΜΙΣΩ.Δε βγήκα.Κάθησα να σκεφτώ.Πράγματα..Λόγια...Στιγμές...Είτε που ζήσαμε είτε που έπλασα με την φαντασία μου...Πολλά λογια...Πολλά λογια..χωρίς αξία.Χωρίς μια πράξη....ΌΧΙ.Απόψε δεν πρέπει να ξύσω τις πληγές...Δεν πρέπει να ματώσω και το φετινό καλοκαίρι...Δεν πρέπει να με βάψω κόκκινη.Εσένα πρεπει να βάψω...Κόκκινο με αίμα την καρδιά και την ψυχή σου,για να δείς ποσο πονούσα...Με κόκκινα ροδοπέταλα τα χέρια σου και το σώμα σου,για να μην ξανανιώσω ποτε το άγγιγμα σου,να μην μυρίσω ποτε ξανά το άρωμα του κορμιου σου..Κόκκινα με κεράσια τα χείλη σου,για να μην ξανανιώσω ποτε το άγγιγμα των χειλιών σου,να μην νιώσω ποτέ τη γλώσσα σου να μπλέκεται με την δική μου..Με κόκκινη μπογιά τα μάτια σου,να μην ξαναδώ ποτε τον εγωισμό να καθρεφτίζεται μέσα τους,να μην δω ποτέ το παιδικό σου βλέμμα.Κόκκινα τα φτερά που σου δωσα,γιατί εγώ σε προοριζα για άγγελο,αλλα έγινες ένα πλάσμα του διαβόλου.Το έλεγε και το ψευδονυμό σου άλλωστε....Κόκκινους όλους τους δρόμους,τα στενά,τα μαγαζία,τα σπίτια που είδαμε μαζι,και όταν περνάω να μην θυμάμαι τίποτα απο σένα.Κόκκινη εμένα,για να σταματήσω να γδέρνω το δέρμα μου,να σταματήσω να φοράω τα ρούχα σου,να σταματήσω να μαι αυτο που ήμουν.

Ψέμα.

Με ένα μ ή με δυο μ (ψέμμα),εμένα με πνίγει.Με θλίβει.Με σκοτώνει.Και να...Μετά απο χρόνια έρχομαι πάλι αντιμέτωπη με αυτο το τέρας που στα ελληνικά λεξικά χαρακτηρίζεται με την λέξη ψέμα.Με κατηγορούμενο εμένα και δικαστές κάποιους απο τους καλύτερους μου φίλους.Όλα τα στοιχεία εναντίον μου.2-3 αποδείξεις,που αν το παλέψεις,τις αγνοείς και τελείως.Και τώρα τι?Και τώρα...?Εγω να πνίγομαι μέσα σε κάτι.Εκεί που είπα το ουφ! για τις πανελλήνιες εμφανίζεται μπροστά μου αυτος ο διάολος που απο τότε που θυμάμαι τον ευατό μου ήταν εχθρός μου.Το χειρότερο πράγμα.Αυτο που πάντα με κομμάτιαζε.Αυτό που ποτέ δεν μπορούσα να ξεχάσω.Γινόταν στο δέρμα και στην ψυχη μου ουλή.Μια ουλή που μόνη μου δεν ήθελα να σβήσω.Μια ουλή που πάντα όταν την έβλεπα θυμώμουν.Μια ουλή που σχεδόν ποτε,δε συγχωρούσα σε κανέναν,όταν μου την χάραζε.Και τώρα τι?Και τώρα...?Γυρνάς την πλάτη σε αυτους που δεν σε πιστεύουν,και λες δε γαμιέστε,φίλη σας τόσα χρόνια και δε με πιστευετε?Ή παλεύεις με κάθε τρόπο να σε πιστεψουν?Κουραστικά και επίπονα μου φαίνονται και τα δυο.Χάλασαν τα σχέδια των διακοπών,ματιές που πλέον αποφεύγουν να συναντιούνται,σπασμένες καρδιές,λόγια...λόγια...λόγια.Και ξανά εσύ.Σε λίγες μέρες θα σου έλεγα και το μεγάλο αντίο.Αυτο που χρόνια ετοίμαζα μέσα μου,και ποτέ δε πρόφεραν τα χείλη μου.Μήπως μου κανες τόσο μεγάλο κακό?Με έκανες και μυθομανή?Ε..όχι!Θα τρελαθώ.Νιώθω πληγές μέσα μου να ξανανοίγουν.Σε μια εποχή που όχι μόνο,δεν είμαι σε θέση να παλέψω να τις κλείσω,αλλα χρειαζόμουν ξεκούραση και να μαζέψω δυνάμεις για μεταμόρφωση.Και τώρα τι?Μια σειρα απο προβλήματα που αν και μου ακούγονται γελία,δε μπορώ να λύσω.Μήπως η λυση είναι τόσο προφανής και δεν την βλέπω?Μηπως έμαθα στα δύσκολα και τα εύκολα μου φαίνονται παράξενα?Μηπως είναι όλα αυτα όντως δύσκολα?Και το άλλο?Διακοπές.Τα ταξίδια που ένα χρόνο περίμενα ένα ένα διαλύονται.Γιατί η δουλειά?20 συνεντεύξεις και άλλα 300 τηλέφωνα.Συγνώμη.Κλείνω τον Ιουλιο τα 18,αυτό δεν σημαίνει οτι δε μπορώ να κρατήσω ένα γαμημένο δίσκο.Τελικά όντως τα προβλήματα δε τελειώνουν ποτε?Ή μηπως τα προβλήματα που φτιάχνουμε εμείς στον ευατό μας δε τελειώνουν ποτε?...

Γέμισε η ζωή μου με καπνούς και με σκοτάδια..(Έτσι,γιατί είμαι και σκυλού!)

Ίσως...

Το πρόσωπο μου,στα ματια σου εμφανίζεται...
Και οι παιχνιδιάρικες καρδιές,στα πρόσωπα ξεκουράζονται..
Που θα βρούμε δυο καλύτερα ημισφαίρια..
Χωρίς το αιχμηρό Νότο...
Χωρίς την φθίνουσα Δύση...
Ο,τι πεθαίνει,δεν αναμείχθηκε εξίσου..
Αν οι αγάπες μας ενωθούν..
Και εμεις τόσο όμοια αγαπάμε..
Ωστε ούτε να χαλαρώσει..
Ούτε να πεθάνει μπορει..


Δεν ξέρω,αν η ζωή,είναι πιο σπουδαία απο το θάνατο,αλλά η αγάπη,εχει περισσότερα και απο τα δύο...

Δίλλημα...

Όλοι έχουμε έρθει στο σημείο να αποχαιρετίσουμε "οριστικά" έναν φίλο.Τι γίνεται όμως όταν ο φίλος αυτός σε έχει ανάγκη?Κοιτάς τον εγωισμό σου και περιμένεις πρώτα την συγνώμη του,ή κοιτάς να βοηθήσεις έναν άνθρωπο που κάποτε ήταν δίπλα σου ή έστω περάσατε 5-6 στιγμές μαζί?Εγώ υποστηρίζω το 2ο!Και πάντα θα υποστηρίζω το δεύτερο.Γιατί μπορεί να σε πούνε θύμα ή και μαλάκα,αλλα θα μπορείς να λέγεσαι άνθρωπος.Γιατί αυτο που μας λείπει σήμερα,είναι η ανθρωπιά...Και πρέπει να σεβόμαστε το γεγονός οτι μπορεί ο πρώην φίλος σου σε έχει ανάγκη...

I am here without you baby..

Ξεφυσάω το καπνό..Παλι σε θυμήθηκα.Και έχω δυο κεφάλαια βιολογίας ακόμα γαμώτο μου.Ουτε τα ηρεμιστικά δε με πιάνουν πλεον..Τελικά είχες δίκιο..Poison hearts will never change..

Άνοιξα την πόρτα..

Και πήδηξα...Πήδηξα στην ντουλάπα των αναμνήσεων μου.Δε ξέρω το γιατί και το γιατί τώρα...Μου έλειψες..Περισσότερο απο ότι μου έλειπες μάλλον..Πόσο καιρό εχω να σε δώ?Πάνε 2 μήνες νομίζω..Εντάξει,δεν έπρεπε 3 μέρες πριν δώσω πανέλλήνιες να το κάνω,αλλα το ένιωσα..Άνοιξα γρήγορα το κουτί..Βρήκα μια φωτογραφία μας..Δεν άντεξα...Την έβαλα και πάλι στο πορτοφόλι μου...Βρήκα και άλλη μια,σκισμένη και ξανακολλημένη απο εμένα..Εγώ γαλάζια μπλούζα και γυαλιά ηλιού μαυρα,εσύ λευκή μπλούζα και άσπρα γυαλιά.Είμασταν μικρούλια..Άν θυμάμαι καλά,η φωτογραφία τραβήχτικε Ιούνιο του 2008.Σε είχα αγκαλιά...Μόλις είχες αρχίσει να βγάζεις γένια...Και χαμογελούσες..Με αυτό το χαμόγελο,που όταν το βλέπω,τραβάει και τα δικά μου χείλη να γελάσουν..Τα άσπρα γυαλιά μου,που έλεγες οτι σε έκαναν ευτυχισμένο..Ένα γράμμα σου που έλεγες οτι με αγαπάς.Ένα στικάκι..Με τα τραγούδια μας."Σε ένα χαρτάκι έγραψα-Βαλάντης","Να την προσέχεις-Sanjuro","Beautiful things-Tiesto"...Κάποιες απο τις μελωδίες που θυμίζουν και θα θυμίζουν πάντα εσένα..Κοντοστάθηκα..Τα ρούχα σου ήταν εδώ..Στην ντουλάπα μου.Δυο φούτερ σου..Ένα μαυρο και ένα κόκκινο..Ξεχασμένα...όπως όλες μας οι αναμνήσεις απο μεριά σου,όλα όπως τοτε απο μεριά μου..Τα μύρισα..Και όλα σκοτείνιασαν..Μυριζαν ακόμα το άρωμα σου...Τα έτριψα με δύναμη πάνω μου,μήπως νιώσω την ζεστασιά της αγγαλιάς σου..Μάταια..Το μόνο που ένιωθα εκείνη τη στιγμή ήταν πόνος.Πόσο σιχαίνομαι να παραδέχομαι στον ευατό μου οτι τα ξέχασες όλα?Γιατί ξέχασες?Γιατί οι φωτογραφίες είναι παλιές και όχι πρόσφατες?Πονάω..Τρέμω απο πόνο..Τα μάτια σου εμφανίζονται μπροστά μου..Τα πιο παιδικά και θλιμμένα μάτια που είδα στη ζωή μου...Ανοίγω το παλιό κινητό..Motorola V3i το ροζ..όταν γνωριστήκαμε αυτό είχα..Πόσο με κοροιδευες για το χρώμα? "Η μελαχρινή Barbie..Και μέλλουσα γυναίκα μου" έλεγες..Μήνυμα.10 Ιουλιου 2008..Αντρας μου.."Δεν είσαι εντάξει πάντως εγω σε αγαπάω παρα πολυ και κάνω μια προσπάθεια..Σημερα με στεναχώρισες πάρα πολυ.Καληνύχτα."...Κομμάτια είχα γίνει.Η πρώτη φορά που τσακθήκαμε και έφταιγε η ζήλεια μου.όλο το βράδυ έκλαιγα..Ήθελα να σε πάρω να σου πώ ποσο πολύ σε αγαπάω..Αλλά φοβόμουν την απόριψη κλήσης.Σου έστειλα,πως είσαι η ζωή μου.Το εννοούσα μάτια μου.ΤΟ ΕΝΝΟΟΥΣΑΑ!Ήσουν και είσαι η ζωή μου.Πρέπει να το πιστέψεις.Όσα έζησα,τα έζησα μαζί σου μάτια μου..Αυτά τα 2 χρόνια που με είχες αγκαλιά..Που με αγαπούσες..Που με στήριζες...Δεν ξέρω πως θα αντιδράσω που τελειώνει το σχολείο και δεν θα σε ξαναδώ..Δε ξέρω πως θα αντιδράσω που θα κλείσεις τα 18 σου χωρίς εμένα.Δεν θέλω ουτε να το σκεφτώ..Ίσως σου δώσω τα γυαλιά τα άσπρα..Κάποτε σε έκαναν ευτυχισμένο..Κάποτε...

Συναισθήματα.

Πιστεύω στον κεραυνοβόλο έρωτα.Δε πιστευω ομως οτι μπορείς να είσαι με κάποιον που απλά σου αρέσει και μετά με τον καιρό να τον ερωτευτεις.Να τον αγαπήσεις ίσως.Ο έρωτας σου έρχεται απο την πρώτη στιγμή.Άντε απο την δευτερη.Όταν άκουσα την λέξη πρώτη φορά,μου είπαν οτι είναι ένα αγγελάκι που κρατάει ενα τόξο, σημαδευει τα ζευγάρια και τα κάνει να αγαπιούνται.Λάθος.Είναι ενα δυνατό συναίσθημα,αλλά όχι σαν την αγάπη.Έρωτας είναι να βλέπεις κάποιον πρώτη φορα και να παθεις σοκ.Να μην ξέρεις,γιατί χτυπάει έτσι η καρδιά σου.Να αναρωτιέσε τι έφαγες και το στομάχι σου κάνει ετσι.Στα μάτια σου να φένονται όλα πάνω του/της,απίστευτα.Όμως,γιατί πάντα (σχεδόν) ερωτευόμαστε λάθος άτομα?Ίσως γιατί ερωτευόμαστε εξωτερική εμφάνιση και όχι χαρακτήρα.Αλλά και πάλι.Γιατί πάντα να κάνουμε λάθος επιλογές?Γιατι μετά να κλαίμε και να μετανιώνουμε για ένα τόσο όμορφο συναίσθημα?Και μετα το κλασσικό "Σε ξεπερνάω".Σκιζουμε γράμματα,πετάμε πράγματα,βγαίνουμε με τον καθένα για να ξεπεράσουμε τον προηγούμενο.Το ίδιο και όταν αγαπάμε κάποιον.Βασικά όταν αγαπάς είναι ακομα χειρότερα.Στην αγάπη γίνεται πανικός απο τις λάθος επιλογές.Δεν ξεχωρίζεις οτι το βρίσιμο ,η αχαριστια,ο εγωισμός του/της δεν είναι για το καλό σου.ΝΑΙ ωραία,συμφωνώ,όποιος αγαπάει πληγώνει.Ωραία.Μηπως όμως πρέπει να επανορθώσει κιόλας?Οι σχέσεις,και τα συναισθήματα,όταν κάτι τελειώνει,πρέπει να μένουν στο παρελθόν,σαν μια καλή αναμνηση.Για να προχωρήσεις,και να μην κάνεις τα ίδια λάθη.Θα ήταν όλα πάρα πολύ όμορφα,αν αυτα τα συναισθήματα έμεναν για πάντα,αναμεσα σε μια γυναίκα και έναν άντρα.Ακόμα και αν δεν ήταν μαζι.Απλα να ήξεραν οτι είναι ερωτευμένοι και αγαπιούνται έξισου πολύ.Άραγε,θα βγεί ποτε κάποιο μηχάνημα που να μας δείχνει τα σωστά άτομα?Έτσι ο πόνος θα σταματούσε στον έρωτα.Και όλοι θα είχαμε κάποιον που να μας συμπληρώνει.Δεν θα νιώθαμε μοναξιά.Και όμως.Ο έρωτας και η αγάπη δε θα άξιζαν τόσο,αν γινόταν αυτό.Άρα,καλά έιμαστε και έτσι...

Έρωτας είναι να αγαπάς τις ομοιότητες που έχετε,
Αγάπη να ερωτευεσαι τις διαφορές σας.
Τόσο απλά.

Τζόγος.

Κορώνα ζεις.Γραμματα πεθαίνεις.

Αίγινα...

Απο μικρή το ήξερα. Το μόνο πράγμα που θα με κάνει ευτυχισμένη είναι τα ταξίδια.Πολλά ταξίδια με 1-2-3 καλούς φίλους ή και με παρέα μεγάλη.Νέα μέρη,άλλες συνήθειες, περπάτημα, πάρκα,αξιοθέατα,άλλο φαγητό,πολύ άλλο...γενικά.Το είχα απο μικρή.Στις πιο δύσκολες στιγμές και στις καλυτερές μου,πάντα έφευγα. Η μαμά λέει οτι έχω τάσεις φυγής.Ο μπαμπάς λέει οτι μοιάζω σε αυτόν,γιατί έχει πάει παντού και λατρεύει τα ταξίδια.Εγώ πάλι το λέω απλα. "ΑΠΛΑ ΛΑΤΡΕΥΩ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΥΩ". Τα αγαπάω τα ταξίδια..έτσι απλά.Την Δευτέρα λοιπόν,έφυγα για Αίγινα,να βρώ την καλύτερη φίλη μου,την Μαριαλένα(γνωστή ως συνταξιδιώτης και συγκάτοικος στην τρέλα μου)-ένα διημεράκι μέσα στο Πάσχα δεν ήταν κακή ιδέα-. Ομολογώ,οτι στο μερος έχω ξαναπάει,αλλα είχα πολύ καιρο. Έφυγα απο νωρίς για να πάρω το πλοίο μου(Ο θεός να το κάνει,δεν είχε καν χώρο για καπνίζοντες.Ελεος.)Μόλις έφτασα,το μόνο που άκουσα,είναι την Μαριαλένα να ουρλιάζει Τατιάνα,Τατιάααναααααααα!Πως με ξέρει. Φαντάστηκε οτι πάλι δεν φοράω φακούς και οτι δεν πρόκειται να την δώ.Αισθάνθηκα τόση χαρά,όχι γιατί με φώναζε,αλλά γιατί ήταν αυτή η συγκεκριμένη που με φώναζε,και γιατί το μόνο που έπιανε το μάτι μου ήταν θάλασσα,και χαμογελαστούς ανθρώπους. Μικρούς και μεγάλους. Όχι σαν τους και καλά snob πιτσιρικάδες της αθήνας και τις αγενέστατες γιαγιάδες που πρεζόνι σε ανεβάζουν πουτανακι σε κατεβάζουν. Το πρώτο πράγμα που έκανα,είναι να επισκεφτώ τον Άγιο Νεκτάριο..Να ανάψω κάνα κερί μπας και με φωτίσει,και φυσικά να δώ την εκκλησία που βαφτίστηκε η κολλητή μου! Αφού περπατήσαμε για κάνα μισάωρο δίπλα στην θάλασσα και φυσικά ήπιαμε τον καθημερινό μας φραπέ,μου είπε τα νέα των 2 ημερών που είχα να την δω..Αργότερα με ξενάγησε και Σουβάλα. Τότε έριξα και την ιδέα.."Ρε τζουτζουκάκι να σου πωωωωωωω..Φοράω μαγιό απο μέσα πάμε για μπάνιοο?." "Ημουν σίγουρη οτι θα φορούσες...Άντε πάμε να ξεπαγιάσουμε Απρίλη μήνα"
Και είχε δίκιο.Οπως πάντα.Ξεπαγιάσαμε αλλα η θάλασσα ήταν τόσο όμορφη,τόσο γαλήνια,τόσο μαγική....Που δεν μας ένοιαζεε....Ήταν απο τις καλύτερες εκδρομές που έχω πάει,γιατί όσο νά ναι σε μια άσχημη περίοδο,ένα ταξιδάκι σου κάνει καλο.Οπως σου κάνουν καλό τα αστεία απο ένα αγαπημένο πρόσωπο,οπως σου κάνει καλό ο ήλιος,όπως σου κάνει καλό μια σφιχτή αγγαλιά απο τον κολλητο-κολλητη σου..Και ναιιι!Σε 2 εβδομάδες ξαναπάω Αιγινα.Μια εκδρομή ακόμη πριν τις τραγικές μέρες των Πανελληνίων,Θα μου κάνει καλό..Για το καλοκαίρι δεν το συζητάω καν..Παρο,θεσσαλονίκη,Κρήτη,Οροπό και Λουτράκι θα ναι αρκετά μέρη....Συμπέρασμα.. "Ο καλύτερος τρόπος για να σπάσεις την μονοτονία και τον πόνο σου ειναι τα ταξίδια και όχι οι ψυχαναλύσεις!"

Αν και δεν μ'αρέσουν τα μεγάλα λόγια,είμαι δίπλα σου 12 χρόνια,και θα είμαι για πάρα πολλά ακόμα.Σ'αγαπαω!

Νιώθω...

Δε ξέρω τι νιώθω.Δηλαδή αμα ήξερα καλά θα ήταν...Είσαι τόσο περίεργος..Τόσο απόμακρος..Και τόσο διαφορετικός..Έχεις χτίσει ένα δικό σου κόσμο,και δεν αφήνεις κανέναν να μπεί μέσα..Δηλαδή δε θες να αφήσεις.Δηλαδή ήθελες μόνο μία,και για αυτην μετάνιωσες..Αν και την θες ακόμα..Δηλαδή....ΣΚΑΩ... Και απο τη ζήλεια μου,και απο τα συναισθήματα μου.Σε νοιάζομε...Σε ξέρω ένα χρόνο και...δεν σε έχω πλησιάσει καν....Είμαι εδώ να γκρεμίζω τα τείχη που χτίζεις...Αν τα καταφέρω και ποτέ..Είμαι και 1,63 δε φτάνω...Ναι...θέλω και χιούμορ στη κατάσταση που είμαι..Εσυ με μιά μπίρα αγκαλιά...Και τη σκέψη σου να μη ξεκολλάει και ποτέ απο εκείνη...Προσπαθείς πάνω σε βρώμικα και εφήμερα κρεβάτια..Μα δεν νομίζω οτι είναι λύση...Δεν έχω μπεί καν στη ζωή σου..Ουτε καν έχω αγγίξει ποτε τη ψυχή σου..Έχω μπεί στη λίστα του msn σου!ΧΑ!ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ!Μαζί με άλλα 1200 σούργελα....Πως να σε βοηθήσω.Καταρχήν..Τι νιώθω?ΔΕ ΞΕΡΩ.....Ε!ΜΑΘΕΕΕΕΕ!!!!!!Πόσο δύσκολο είναι να ξεμπλέξεις όλο αυτο το χάος που είναι μέσα σου.Τελικά μπαίνεις να ξεμπλεχτείς και βγαίνεις πιο μπερδεμένος...Με την πλάτη στο πάτωμα και τα πόδια ψηλά,-σα κατσαρίδα που έχει ψεκαστεί με ΤΕΖΑ-,περιτρυγιρισμένος απο ένα κάρο συναισθήματα....Που σε πνίγουν...Σε πνίγουν..σε πνίγουν...σε πνίγουν.......Εντάξει σε έσκασαν...Και τώρα τι κάνουμε?Ξανακλεινόμαστε μέσα μας.?Τραυματική εμπειρία..Ποιος μπορεί να σε βοηθήσει?Κανείς..Ουτε καν αυτος..Δηλαδή αν ανοιχτεί και λίγο,δε θα ήταν και άσχημα..Και αν ήταν?Και αν έπεφτες με τα μούτρα να τον βοηθήσεις,και τελικά δε μπορούσες και σου γυρνούσε όλο πίσω?Εμ..δε θα μάθεις ποτε...Αν δεν σα αφήσει...Ε μια ήθελε και το μετάνιωσε λέμε....Νιώσε το...