Τότε.

Να μ'αγκαλιάζεις όταν δε μου αξίζει. Επειδή τότε το χρειάζομαι πιο πολύ....

KAI?

Και τι πειράζει που δε μου μιλάς;Μια χαρά διαλόγους κάνουμε μες το κεφάλι μου... 

Ένα Σάββατο ...

Και ναι..Πάλι είχες δίκιο...Δεν μπορεί να είναι όλη η ζωή ευχάριστη..Ξέρεις σήμερα πέθανε η μαμά ενός φίλου μου...Απο την γαμημένη κωλοαρρώστεια.Ναι τον καρκίνο εννοώ...Και ξέρεις αυτές τις ώρες σκέφτομαι...Πόσο γελοίες είναι οι καθημερινές μας στεναχώριες μπροστά σε κάτι τέτοιο..Κι αν σε αυτό το κόσμο υπήρχε λιγη δικαιοσύνη δεν θα ήταν καλύτερα..Και μη μου πεις δεν γυρνάει πίσω...Και μη μου πεις τώρα έγινε.Αυτό έγινε μόνο όταν το δεχτώ εγώ μέσα μου οτι έγινε..Και δεν μπορώ να το δεχτώ..Όχι επειδή δεν θέλω...Αλλά επειδή φαντάζει γελοίο την μια μέρα να υπάρχεις και την άλλη όχι.Ωστε αυτή είναι η πορεία μας?Ένας δρόμος άδικος με τελικό καταφύγιο μια κάσα και κάμποσο χώμα απο πάνω?Όχι ρε συ...Δεν μπορεί να είναι έτσι...Δεν μπορεί οι μαχαιριές να είναι περισσότερες απο τις αγκαλιές...Δεν μπορεί η καρδιά να πνίγεται μέσα στα δάκρυα που τα μάτια κρύβουν και δεν αφήνουν ...Δεν μπορεί απλά...Και αυτο το συλλυπητήρια φαντάζει και ηχεί τόσο γελοίο...Η μονη ευχή είναι ανάπαυση αυτής της ταλαιπωρημένης ψυχής...Και ένα όμορφο ταξίδι προς το όνειρο...

Κι εσυ ερχεσαι και φευγεις.ΠΑΛΙ.

Δεν λέω..Έτσι έμαθες..Και έτσι μεγάλωσες.Έτσι συνήθισες..Και ποιος είμαι εγώ για να σε κατηγορήσω και να σε κρίνω για αυτό?Κάποια που απλά δεν έμαθε να γυρνάει την πλάτη χωρίς δάκρυα στα μάτια,δεν έμαθε να φεύγει αμίλητη και δεν έμαθε να πατάει επί πτωμάτων για να ανέβει.Και αυτη είναι η διαφορά μας.Οπότε πάρε τον εγωισμό σου και τον τρόπο σου,και φύγε όπως κάθε φορά.Αμίλητος με το κεφάλι κάτω.Γιατί εγώ δεν έμαθα να ζητιανεύω αυτό που μπορώ να κερδίσω.Άμα θέλω μία ζεστό, μία κρύο πάω σε καμιά βρύση και το'χω. Να με κάνεις να κοιμάμαι με χαμόγελο μπορείς?





όχι.




H Άννα σου..

Για 2 μάτια..

Πως μπορουν δυο ματια να κρυβουν μεσα τους τοση θλιψη;ειχε δυο αμυγδαλωτα, καστανα, μεγαλα ματια γεματα θλιψη και πονο.αυτο ηταν που με παραξενευε και συγχρονως με τραβουσε κοντα της.η ζωντανια στο σωμα της και ο πονος στα ματια της.η αντιθεση αυτη.ελεγε οτι ηθελε να ζησει πολλα, να ζησει με παθος, αλλα το μονο που εκανε ηταν να πεθαινει, καθε μερα, καθε ωρα.μονο αυτο ηξερε.την παρακολουθουσα να εναποθετει ελπιδες και ονειρα σε ατομα και ανθρωπους που την απογοητευαν συνεχως.την εβλεπα να καταρρεει και να ξαναρχιζει παλι απο την αρχη.με περισσοτερο πονο στα ματια.φεροταν σαν το καλοκαιρι και περπατουσε σαν τη βροχη.μοναδικη της παρεα το τσιγαρο.φιλοι?ολοι ερχονταν και εφευγαν.και αυτη?αυτη εκει.να περιμενει.να περιμενει να ενδιαφερθει καποιος για εκεινη.για τα θλιμενα ματια της.μεχρι τοτε απλως ζουσε.

Nα...

Δεν είναι οτι δεν έρχεσαι...Είναι πως ξέρω τόσο καλά πως δεν μπορείς να μείνεις...

Forever...

Τελικα κατεληξα...Το για παντα δεν υπαρχει!Ειναι σχετικο..αν υπαρχει κατι για παντα αυτο ειναι η ψευδαισθηση,που ομως χωρις αυτην κανεις μας δεν μπορει να επιβιωσει!Το ονειρο,η ελπιδα οτι θα εχουμε καποιον για παντα...Το ''για παντα''χτιζεται..δεν ερχεται..και στην ουσια δεν οριζεται...δυο μικρες λεξεις ειναι που μας βοηθανε να προχωραμε.Παντα θα επενδυουμε και παντα θα ελπιζουμε και παντα θα ονει

ρευομαστε.Και παντα ο ερωτας θα ειναι η μονη αιτια που ο κοσμος αυτος θα συνεχισει να υπαρχει.Θα συνεχισει να γυριζει.ΕΡΩΤΑΣ...απλα τα παντα!Ακομη κι αν δεν ειμαστε σιγουροι οτι θα κρατησει για παντα, σ'αυτον το χρωσταμε.Στον ερωτα και στις σκεψεις...σκεψεις για προσωπα που θα υπαρχουν,που θα κουβαλαμε,που θα μας αλλαζουν και που με ενα τροπο θα ειναι εκει...κοντα μας...για παντα!

Never mind, I'll find someone like you.....

I heard that you're settled down...
That you found a girl and you're married now..
I heard that your dreams came true...
Guess she gave you things I didn't give to you...

Old friend, why are you so shy?
Ain't like you to hold back or hide from the light...

I hate to turn up out of the blue, uninvited..
But I couldn't stay away, I couldn't fight it...
I had hoped you'd see my face and that you'd be reminded...
That for me, it isn't over..

Never mind, I'll find someone like you..................
I wish nothing but the best for you, too....

Δε ταιριάζεται σου λέω...

Μπορεί να χάνεσαι και στη δική του αγγαλιά....
Μπορεί να λιώνεις και με τα δικά του τα φιλιά....
Μπορεί να νιώθεις όπως τότε,ασφαλής μαζί του...
Μα σε ρωτάω αυτός μπορεί να δώσει την ζωή του...???????
ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΤΕ ΣΟΥ ΛΕΩ...
ΤΟΣΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ ΣΤΟ ΛΕΩ...
ΚΙ ΑΣΕ ΟΙ ΦΙΛΕΣ ΣΟΥ ΝΑ ΛΕΝΕ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ...
ΞΕΡΕΙΣ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕΝΩ...
ΚΙ ΟΣΟ ΔΙΝΕΣΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΜΕΝΩ....ΑΠΟ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΟ ΞΕΡΩ ΤΟ ΚΑΝΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟ....






Κι όσο δίνεσαι θα περιμένω....Απο αντίδραση το ξέρω το΄κανες και αυτό........................

*

Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο,από το να ξυπνάς Χριστούγεννα και την επομένη των γενεθλίων σου και να μην είσαι πια παιδί.Ειλικρινά.Να με χαιρεστε*

Να σου λέω έλα....

Ρε βασικά ξέρεις κάτι?Μισώ που δείχνεις ενδιαφέρον ενώ δεν σε νοιάζει.Μισώ που ρωτάς τι κάνω ενώ δεν σε ενδιαφέρει το αν όντως είμαι καλά.Μισώ που όταν θα σε ρωτήσω γιατί το κάνεις,θα αρνηθείς ότι το κάνεις.Και βασικά μισώ και εμένα,που σε συνήθισα και θα έρθει πάλι αυτή η σιωπή που μισεί όλες τις λέξεις.



Και απόψε θα 'θελα να βγείς στου κόσμου το μπαλκόνι..Να μου φωνάξεις "Οσο ζω,ποτέ δεν θα 'σαι μόνη...."

Summer*

Just the smell of the summer,can make me fall in love *

ΒΡΑΔΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ..

Βράδυ Σαββάτου κι εσύ ‘σαι κάπου...
 Άραγε πού να βρίσκεσαι για τι να λες...
Περνάει ο χρόνος βαρύς και μόνος...
Κι όλες τις σκέψεις μου για σένα δεν τις θες...
 Βράδυ Σαββάτου ζω στη σκιά του...
Και ξενυχτάω στα λιμάνια στους σταθμούς...
Βράδυ Σαββάτου στην ερημιά του...
 Σου τραγουδάω πού να είσαι δεν ακούς...

Άδεια η πόλη πού πήγαν όλοι..
Κι όλοι ‘σαι ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΦΥΓΕΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΦΤΑΙΣ...
Άδεια η πόλη τι γίναν όλοι...
 Αν με θυμάσαι στην υγειά μου κάτι πιες...
 Βράδυ Σαββάτου κι η μοναξιά του...
 Να με γυρίζει σαν σκυλί στις γειτονιές...
Βράδυ Σαββάτου κι η συννεφιά του...
Να με τυλίγει από παντού χωρίς να φταις...    






ΜΑ ΣΑΒΒΑΤΟ??γίνεται να μην με αγαπάς Σαββατο?...

Και να μωρε ξέρεις.δεν θα έπρεπε να είναι έτσι ο κόσμος.δεν θα έπρεπε να λείπει η αγάπη...10 λεπτά σιγης λοιπον για τα σ'αγαπώ που ξεχάστηκαν..

ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΤΙΟ....

Στον καλύτερο κατα την γνώμη μου τραγουδιστή που υπήρξε ποτε στην Ελλάδα...Ο θανατός σου δεν είναι απλά μια απώλεια..Καλό ταξίδι στον μεγαλύτερο μάγκα!
"Eξάλλου και το πρώτο μου τραγούδι για την Θεσσαλονίκη ήταν... "

http://www.youtube.com/watch?v=OpoLvi_GQYA

ΝΑΙ ΚΑΛΑ.

Η ευτυχία μου είμαι εγω, όχι εσύ...
όχι μόνο γιάτι εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτο που δεν είμαι.
Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου!
Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν
εσένα...Ή που δε βλέπω όπως εσύ..Με φωνάζεις επαναστάτρια...
Κι ομώς κάθε φορά που απέρριψα τα πιστέυω σου, εσύ επαναστάτησες
ενάντια στα δικά μου...Δεν μπορώ να διαμορφώσω το μυαλο σου...
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ..Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις τι θα είμαι
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ...Είπες πως είμαι διάφανη. Κι εύκολά με ξεχνούν...
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου..για ν' αποδείξεις στον εαυτό σου ποιός είσαί????"

Xτες το βράδυ πάλι έκανες βόλτες στα όνειρα μου.. Με δυο κουβέντες σου μου ψυθίρισες λόγια που με πονάνε... <ΕΓΏ MIKΡΗ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΩ;;>

Όχι, δεν με πλήγωσες... Με σκότωσες αργά και μεθοδικά.. Δεν φταις εσύ. Όχι.. Εγώ φταίω. Εγώ σου έδωσα το μαχαίρι.. Εγώ σου έδειξα που πονάω.. Εσύ απλά εκεί χτύπησες... Κι εγώ... Συνεχίζω να ανασαίνω κλέβοντας ματιές που δεν μου ανήκουν... Κοιτωντας χαμόγελα που δεν μου χαρίστηκαν...Κι ας με άδειασες...

Αν με χρειαστείς, ξέρεις που θα με βρεις.. Άφησα την ψυχή μου, ένα ξημέρωμα, στην αγκαλιά σου... Ξέχασα τη σκέψη μου σε δυο λόγια σου..

Εκεί θα είμαι πάντα ψυχή μου... Εκεί που με άφησες.

Και ναι μωρέ..Ξερεις.

Kαι να 'μαστε πάλι...Εδώ,στην ίδια καρέκλα..Στο ίδιο λάπτοπ.Με παρόμοια συναισθήματα...Και ναι..Ότι δεν εγραφα τόσους μηνες..Θα τα γράψω καλοκαιριάτικα..Γιατί?Γιατί είμαι μια τρελή..Και οι τρελοί κάνουν πάντα ότι θέλουν..Σε προειδοποιώ..Μη το διαβάσεις..Βλέπω επιμένεις..Χμ... Καλά εσύ φταίς αν τρελαθείς και εσυ!Και να μωρέ ξέρεις..Δεν είναι το οτι φοβάμαι να πεθάνω..Είναι το γαμώτο..Ξέρεις που δεν έζησα..Ή δεν έζησα όπως ήθελα!Μακάρι να ΄χα μια μηχανή αλήθειας..Να ξερα σ αυτήν την ερώτηση (Έζησες ευτυχισμενος και όπως ήθελες?), πόσοι θα απαντούσαν ΝΑΙ,και θα έλεγαν αλήθεια..Ειλικρινά δε ξέρω..Σκέφτομαι κάποιες φορές οτι δεν υπάρχει ευτυχία..Ίσως ευτυχισμένες στιγμές..Αλλα όχι ευτυχία..Μήπως οι άνθρωποι το έπλασαν και αυτό με το νου?Θέλησαν να χουχουλιάσουν την ζωή τους μέσα σε μια λέξη για να μη δουν κατάματα την αλήθεια?Ή δεν ξέρω..Πως γίνεται να ΄σαι ευτυχισμένος?Οι περισσότεροι λένε με αγάπη,και έναν άνθρωπο δίπλα σου που θα είστε σε όλα μαζί..ΝΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ.Και θες να μου πείς δηλαδή οτι αν σου πεθάνει το σοί και έχεις το έτερον ήμισυ δίπλα σου θα είσαι ΟΚ?Χμ...δε το νομίζω..Θα μπορούσα να πώ με βεβαιότητα οτι μαλλον την ευτυχία μπορούν να σε κάνουν να την αισθανθείς ένα σύνολο ανθρώπων..2-3 φίλοι,ένα ικανοποιητικό ταίρι (είπαμε,είμαστε και ρεαλιστες) και ίσως συγγενείς..Και αγάπη..Και όλα αυτά σίγουρα αν υπάρχει η ευτυχια..Και οχι ευτυχισμένες στιγμές..Να μωρέ,ξερεις..Σήμερα είναι ένα απ τα βράδια που θα έδινα την ζωή μου για να γυρίσω στην παιδική μου ηλικία..Τότε ήταν όλα πιο όμορφα...Δεν νομίζεις?Που νομιζες οτι το μόνο κακο που μπορεί να σε βρεί,είναι ο μπαμπούλας,ή ο γύφτος ή ο λυκος ή δε ξέρω και γώ τι έλεγαν στον καθένα οι γονείς του.ΆΝΑΘΕΜΑ.Γιατί κανένας δεν μας ειπε οτι τα τέρατα αυτά,είναι γύρω μας..ή στην χειρότερη..ΜΕΣΑ ΜΑΣ?Εμένα πάντως σίγουρα κάτω απο το κρεβάτι μου δεν έιναι σιγουρα.Που να χωρέσει σε αυτό το χάος?Και ωραία.Πες τα τέρατα άστα..Γιατί δεν μας είπε κανείς οτι η αγάπη πονάει?Οτι όλα στο κόσμο δεν είναι σα παραμύθι.Και όχι το σπίτι σου δεν θα είναι σαν το παλάτι της σταχτοπούτας.Και όχι δεν θα έρθει να σε σώσει κανένας γαμημένος πρίγκηπας ή πριγκήπισσα σαν τη χιονάτη.Και οχι δεν θα κοιμάσαι όσο θες,η ωραία κοιμωμένη ήταν ωραια+κοιμόταν,εγώ και εσύ δεν είμαστε.Αν είναι δυνατόν.Πιστεύα σε όλα αυτα,και πλεόν πιο πιθανό είναι να βρείς τη σταχτοπούτα μαστουρωμένη απο Lsd σε κάποιο πάρτυ που τελειώνει στις 12 το πρωί και όχι το βράδυ,Τη χιονάτη να περιμένει το πρίγκηπα με μια συριγγα καρφωμένη στην ομόνοια,και την ωραία κοιμωμένη να κοιμάται μονο πρωινά,γιατί το βράδυ είναι στην συγγρου.Και όχι δεν έιμαι παράλογη.Απλά δε ξέρω γιατί εγώ σε όλα αυτά πιστευα και ήλπιζα.Και ωραία,ουτε αυτα σου λένε κατι.Ουτε ευτυχια ουτε τιποτα.Τοτε τι?Τι μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο?Να τα βρείς με τον εαυτό σου?Δε νομίζω.Ξέρω άτομα που κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους και πάλι δε τους βλέπω ευτυχισμένους.Να πραγματοποιείς τα όνειρα σου?Και πάλι ωραία τα όνειρα.Αλλα ποιος απο εμάς ξέρει τι ονειρευεται?Γιατι να σου πώ την αλήθεια εγώ εχω σταματήσει να ονειρεύομαι.Και οχι εσκεμμένα.Και να μωρέ...Ξερεις..Δε κοιμαμαι.Απλά γιατί σκέφτομε.Τελικά οι σκέψεις είναι μεγάλες πουτάνες.(Ε κάποιο συμπέρασμα έπρεπε να έχω για το τέλος.Αυτο βρηκα.)

Θα το ξέρεις,μόνο όταν έρθει η αγάπη..

Πως μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στα αισθήματα.....

όταν εξαφανίζονται έτσι,απλά?

Loving you,too.