ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΤΙΟ....

Στον καλύτερο κατα την γνώμη μου τραγουδιστή που υπήρξε ποτε στην Ελλάδα...Ο θανατός σου δεν είναι απλά μια απώλεια..Καλό ταξίδι στον μεγαλύτερο μάγκα!
"Eξάλλου και το πρώτο μου τραγούδι για την Θεσσαλονίκη ήταν... "

http://www.youtube.com/watch?v=OpoLvi_GQYA

ΝΑΙ ΚΑΛΑ.

Η ευτυχία μου είμαι εγω, όχι εσύ...
όχι μόνο γιάτι εσύ μπορεί να είσαι περαστικός,
αλλά κι επειδή εσύ θέλεις να είμαι αυτο που δεν είμαι.
Δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένη όταν αλλάζω
μόνο και μόνο για να ικανοποιήσω τον εγωισμό σου!
Ούτε μπορώ να νιώσω ήρεμη όταν με κριτικάρεις που δεν σκέφτομαι σαν
εσένα...Ή που δε βλέπω όπως εσύ..Με φωνάζεις επαναστάτρια...
Κι ομώς κάθε φορά που απέρριψα τα πιστέυω σου, εσύ επαναστάτησες
ενάντια στα δικά μου...Δεν μπορώ να διαμορφώσω το μυαλο σου...
Ξέρω πως είναι δύσκολο να είσαι απλά εσύ..Και δεν μπορώ να σου επιτρέψω να μου υπαγορεύσεις τι θα είμαι
γιατί βάζω όλη μου την προσοχή να είμαι εγώ...Είπες πως είμαι διάφανη. Κι εύκολά με ξεχνούν...
Γιατί τότε προσπάθησες να χρησιμοποιήσεις τη ζωή μου..για ν' αποδείξεις στον εαυτό σου ποιός είσαί????"

Xτες το βράδυ πάλι έκανες βόλτες στα όνειρα μου.. Με δυο κουβέντες σου μου ψυθίρισες λόγια που με πονάνε... <ΕΓΏ MIKΡΗ ΜΟΥ ΝΑ ΣΕ ΠΛΗΓΩΣΩ;;>

Όχι, δεν με πλήγωσες... Με σκότωσες αργά και μεθοδικά.. Δεν φταις εσύ. Όχι.. Εγώ φταίω. Εγώ σου έδωσα το μαχαίρι.. Εγώ σου έδειξα που πονάω.. Εσύ απλά εκεί χτύπησες... Κι εγώ... Συνεχίζω να ανασαίνω κλέβοντας ματιές που δεν μου ανήκουν... Κοιτωντας χαμόγελα που δεν μου χαρίστηκαν...Κι ας με άδειασες...

Αν με χρειαστείς, ξέρεις που θα με βρεις.. Άφησα την ψυχή μου, ένα ξημέρωμα, στην αγκαλιά σου... Ξέχασα τη σκέψη μου σε δυο λόγια σου..

Εκεί θα είμαι πάντα ψυχή μου... Εκεί που με άφησες.

Και ναι μωρέ..Ξερεις.

Kαι να 'μαστε πάλι...Εδώ,στην ίδια καρέκλα..Στο ίδιο λάπτοπ.Με παρόμοια συναισθήματα...Και ναι..Ότι δεν εγραφα τόσους μηνες..Θα τα γράψω καλοκαιριάτικα..Γιατί?Γιατί είμαι μια τρελή..Και οι τρελοί κάνουν πάντα ότι θέλουν..Σε προειδοποιώ..Μη το διαβάσεις..Βλέπω επιμένεις..Χμ... Καλά εσύ φταίς αν τρελαθείς και εσυ!Και να μωρέ ξέρεις..Δεν είναι το οτι φοβάμαι να πεθάνω..Είναι το γαμώτο..Ξέρεις που δεν έζησα..Ή δεν έζησα όπως ήθελα!Μακάρι να ΄χα μια μηχανή αλήθειας..Να ξερα σ αυτήν την ερώτηση (Έζησες ευτυχισμενος και όπως ήθελες?), πόσοι θα απαντούσαν ΝΑΙ,και θα έλεγαν αλήθεια..Ειλικρινά δε ξέρω..Σκέφτομαι κάποιες φορές οτι δεν υπάρχει ευτυχία..Ίσως ευτυχισμένες στιγμές..Αλλα όχι ευτυχία..Μήπως οι άνθρωποι το έπλασαν και αυτό με το νου?Θέλησαν να χουχουλιάσουν την ζωή τους μέσα σε μια λέξη για να μη δουν κατάματα την αλήθεια?Ή δεν ξέρω..Πως γίνεται να ΄σαι ευτυχισμένος?Οι περισσότεροι λένε με αγάπη,και έναν άνθρωπο δίπλα σου που θα είστε σε όλα μαζί..ΝΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ.Και θες να μου πείς δηλαδή οτι αν σου πεθάνει το σοί και έχεις το έτερον ήμισυ δίπλα σου θα είσαι ΟΚ?Χμ...δε το νομίζω..Θα μπορούσα να πώ με βεβαιότητα οτι μαλλον την ευτυχία μπορούν να σε κάνουν να την αισθανθείς ένα σύνολο ανθρώπων..2-3 φίλοι,ένα ικανοποιητικό ταίρι (είπαμε,είμαστε και ρεαλιστες) και ίσως συγγενείς..Και αγάπη..Και όλα αυτά σίγουρα αν υπάρχει η ευτυχια..Και οχι ευτυχισμένες στιγμές..Να μωρέ,ξερεις..Σήμερα είναι ένα απ τα βράδια που θα έδινα την ζωή μου για να γυρίσω στην παιδική μου ηλικία..Τότε ήταν όλα πιο όμορφα...Δεν νομίζεις?Που νομιζες οτι το μόνο κακο που μπορεί να σε βρεί,είναι ο μπαμπούλας,ή ο γύφτος ή ο λυκος ή δε ξέρω και γώ τι έλεγαν στον καθένα οι γονείς του.ΆΝΑΘΕΜΑ.Γιατί κανένας δεν μας ειπε οτι τα τέρατα αυτά,είναι γύρω μας..ή στην χειρότερη..ΜΕΣΑ ΜΑΣ?Εμένα πάντως σίγουρα κάτω απο το κρεβάτι μου δεν έιναι σιγουρα.Που να χωρέσει σε αυτό το χάος?Και ωραία.Πες τα τέρατα άστα..Γιατί δεν μας είπε κανείς οτι η αγάπη πονάει?Οτι όλα στο κόσμο δεν είναι σα παραμύθι.Και όχι το σπίτι σου δεν θα είναι σαν το παλάτι της σταχτοπούτας.Και όχι δεν θα έρθει να σε σώσει κανένας γαμημένος πρίγκηπας ή πριγκήπισσα σαν τη χιονάτη.Και οχι δεν θα κοιμάσαι όσο θες,η ωραία κοιμωμένη ήταν ωραια+κοιμόταν,εγώ και εσύ δεν είμαστε.Αν είναι δυνατόν.Πιστεύα σε όλα αυτα,και πλεόν πιο πιθανό είναι να βρείς τη σταχτοπούτα μαστουρωμένη απο Lsd σε κάποιο πάρτυ που τελειώνει στις 12 το πρωί και όχι το βράδυ,Τη χιονάτη να περιμένει το πρίγκηπα με μια συριγγα καρφωμένη στην ομόνοια,και την ωραία κοιμωμένη να κοιμάται μονο πρωινά,γιατί το βράδυ είναι στην συγγρου.Και όχι δεν έιμαι παράλογη.Απλά δε ξέρω γιατί εγώ σε όλα αυτά πιστευα και ήλπιζα.Και ωραία,ουτε αυτα σου λένε κατι.Ουτε ευτυχια ουτε τιποτα.Τοτε τι?Τι μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο?Να τα βρείς με τον εαυτό σου?Δε νομίζω.Ξέρω άτομα που κοιτάνε μόνο τον εαυτό τους και πάλι δε τους βλέπω ευτυχισμένους.Να πραγματοποιείς τα όνειρα σου?Και πάλι ωραία τα όνειρα.Αλλα ποιος απο εμάς ξέρει τι ονειρευεται?Γιατι να σου πώ την αλήθεια εγώ εχω σταματήσει να ονειρεύομαι.Και οχι εσκεμμένα.Και να μωρέ...Ξερεις..Δε κοιμαμαι.Απλά γιατί σκέφτομε.Τελικά οι σκέψεις είναι μεγάλες πουτάνες.(Ε κάποιο συμπέρασμα έπρεπε να έχω για το τέλος.Αυτο βρηκα.)

Αντιστάθηκα στην αγάπη..Όχι επειδή έλειπε...Αλλά επειδή φοβόμουν οτι θα χάσω τον εαυτό μου σε αυτην....

Βλέπω ταινίες...Και ζηλεύω...Το πιστεύεις?ΖΗΛΕΥΩ।Περιμένω σαν κοριτσάκι να δώ την σκηνή που εμφανίζεται το μεγάλο πάντα φιλί...Και συγκινούμαι...Και ζηλεύω...Ζηλεύω πολύ..Γιατί δεν έδωσα ποτέ ένα μεγάλο φιλί...Και δεν μου έδωσαν και ποτε..Αστείο ε?Ναι είναι..Και αν με κοίταγες τώρα θα γέλαγα..Κανοντας πλάκα...Για να μη δείς και να μη καταλάβεις ποτε οτι δεν κάνω πλακα॥Και οτι μέσα μου πονάω...Και πονάω πολυ...Και όλες οι ιστοριες αγάπης εχουν πάντα Χαρούμενο τέλος...Στις ταινίες!Στην ζωη γιατί όχι...Δε το κατάλαβα ποτέ αυτο...Και αρνούμε να το καταλάβω...Ξέρεις κάτι?Αντιστάθηκα,όχι επειδή δεν υπήρχε αγάπη...Αλλά επειδή φοβόμουν οτι θα χάσω τον εαυτό μου μέσα σε αυτήν...Και έτσι έγινε॥Και χωρίς φιλί...Και χωρίς χαρούμενο τέλος...Και μόνο με πόνο...Πολύ πόνο!Δε μπορώ να δώσω τον εαυτό μου σε κάποιον...Οχι,ουτε θέλω ουτε μπορώ...Και δε ξέρω αν θα το κάνω...Η μάλλον θα έδινα τα πάντα για να μπορούσα και να θελα να το κάνω...Να έρθει το μεγάλο μπάμ,να τα γαμήσω όλα και να δώσω τον εαυτό μου πραγματικά...Και να ζήσω το μεγάλο φιλί...Και να ξέρω οτι ο παρτενέρ με αγαπάει...Οτι έχω κάποιον να με νοιάζετε,οχι μονο απο συμφέρον...Δυο χέρια να σε αγγαλιάσουν για να κοιμηθέις...Ενα κορμί να στηριχτείσ οταν διπλα καταρέουν όλα...Ενα στόμα να σου πει σάγαπάω ρε γαμώτο...και σε προσέχω εγώ... Αλλα που...ίσως πρέπει να σταματήσω να βλέπω ταινίες... Και να μην πιστεύω σε αγάπες,φιλιά,χαρουμενο τέλος...

Θα το ξέρεις,μόνο όταν έρθει η αγάπη..

Πως μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στα αισθήματα.....

όταν εξαφανίζονται έτσι,απλά?

Ψίθυροι καρδιας.

Τι πρέπει τι δεν πρέπει,στιγμή δε σκέφτηκα...Εγω μέχρι θανάτου σε ερωτεύτηκα.......

Loving you,too.

Πέφτεις,πέφτω.Θυμάσαι?

- Ρε το ψήνεις να πετάξουμε?
- Φοβάμαι..
- Κράτα μου το χέρι,κλείσε τα μάτια σου,και χαμογέλα.Μαζί μου δεν χρειάζεται να φοβάσαι.
- Και αv πέσω?
- Πέφτεις,πέφτω.
- Και?
- Και θα ξαναπροσπαθήσουμε.



Never give up,it's such a wonderful life :)

Συγνώμη για την απουσία μου...

Ένα μεγάλο συγνώμη για την απουσία μου.Απλά μου φάνηκε ανούσιο να σκορπάω λέξεις,αφού συναισθήματα δεν είχα.

Η λίστα μου:

Αγαπητέ μου Αγιε βασίλη,

Τι κάνεις?Ευχομαι η οικονομική κρίση να μην άγγιξε εσένα και τους καλικάτζαρους,γιατί πολλές μικρές καρδούλες περιμένουν τα δώρα σου.Δεν πιστεύω τόσο στη παρουσία σου πλέον,αλλα δεν μπορώ να σε αγνοήσω κιόλας!Ζεις μέσα σε τοσες αγγελικές ψυχούλες!Πως μπορώ να κάνω σαν να μην υπάρχεις?Εδώ είναι η φετινή μου λίστα:

-Υγεία σε μένα και σε όλους όσους αγαπώ.

-Αγάπη,πολυ πολυ πολυ αγάπη!

-Θέλω η σχολή τελικά να μου αρέσει.Κάνε κατι δλδ,αγιος είσαι!

-Η Μαριάννα να νικήσει στους διαγωνισμούς και να είναι ευτυχισμένη όλο το 2011.

-Η Νανσυ να είναι ευτιχισμένη ολο το 2011,με έναν καλό γκόμενο στο πλευρό της.

-Η Ζέφη να είναι μαζί επιτέλους με τον "ΠΡΑΣΙΝΟ".

-Ο Πάνος (γνωστός σε όλους εδώ ως sarper) να φαέι πολύ χιόνι στη μάπα και φέτος,και να του πραγματοποιήθουν,ολα όσα ζητάει και ζητάω σε ατελείωτες ώρες στο msn.

-Η αδερφή μου να σταματήσει να γκρινιάζει τόσο και να πάρει επιτέλους το πτυχίο της.

-Να σταματήσω να απογοητεύω κόσμο.

-Εναν καλό γκόμενο,μελαχρινό με μελαγχολικά μάτια, γενια,με τατουαζ και μηχανή..Ολυμπιακό και πασοκτζή.

-Αυτές της Louboutin γόβες της ρόζ που ερωτεύτηκα.

-Λεφτά για τα 2 τατουάζ που χώ να κάνω.

-Το δίπλωμα οδήγησης σύντομα.

-Ένα αμαξάκι.

-Πολλά ταξίδια.

-Λεφτά για δώρα.

-Το παλιό μου σώμα

-Ζεστασιά για όλα τα μικρά παιδιά.

-Φαγητό για όλα τα παιδιά της αφρικής.

-Μια σκυλίτσα για τον Benji μου.

-Να μην πάρεις ούτε φέτος το κουνελάκι μου κοντά σου.

-Ολες τις ευχές των αγαπημένων μου διαδυκτιακών φίλων θελω να πραγματοποιησεις.

-Και πολλές πολλές πολλές όμορφες στιγμές.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Φεύγωντας,σβήσε το παρελθον όσον πονάνε,μαζι και το δικό μου,και πάρε και τ 10 κιλά που μου φόρτωσε το 2009-2010.

Α!Και δώρο μια Mini διαιτα γιατί τόσα χρόνια υπέρβαρος δεν λεει:

3 μερες γαλα-μπανανες.3 κιλα τσακ μπαμ εκτος!

Να μου φιλήσεις τους ταράνδους και τα καλικατζαράκια.

Και να είσαι δίπλα σε όλα τα παιδιά

Σ'αγαπάω.

As long as the wrong feels right..

Έτσι,γιατί όταν το άκουσα,κύλησαν δάκρυα..

Ένα βαθύ φιλί κι έλα βαθύ σκοτάδι

έλα με ορμή τυφλή και απαλή σαν χάδι

έλα με τη δροσιά και με τον πυρετό

και με του πόθου τη φωτιά και τ' αναφιλητό...

Έλα πίσω αγάπη, έλα πίσω αγάπη σε μένα

και πλήγωσέ με αγάπη ώσπου να τρέξει το αίμα...

όλα από σένα αγάπη..

γιατί μακριά σου όλα ψέμα..

τα μάτια δέσε μου, αγάπη

κι οδήγησέ με ως το τέρμα ..

οδήγησέ με αγάπη πέρα απ' του δρόμου το τέρμα..

Έλα με τις σιωπές τα δίχτυα σου να πλέξεις,

και χόρεψε και βγες έξω από τις λέξεις,

έλα με τη βροχή, του τέλους τη σκιά

έλα αθώο παιδί και μοχθηρή θεά

Έλα πίσω αγάπη, έλα πίσω αγάπη σε μένα...

και πλήγωσέ με αγάπη ώσπου να τρέξει το αίμα..

γιατί μακριά σου όλα ψέμα...

τα μάτια δέσε μου, αγάπη ..

κι οδήγησέ με ως το τέρμα....

κι ανάστησέ με αγάπη

πέρα απ' του δρόμου το τέρμα...

See you soon..

Μόνο λίγα λεπτά έφταναν για να κάνεις τη διαφορά.Καστανό μαλλί,καφέ μάτι,ένα ντροπαλό χαμόγελο,μια ελαφριά εγγλέζικη προφορά και πολύ ευγένια.Καθισμένος δίπλα μου,στην άκρη του καναπέ,να παρακολουθείς τις συζητησεις τις παρέας.Δε χόρταινα να σε βλέπω.Οταν μίλαγες,δεν άκουγα τίποτα άλλο παρά μόνο εσένα.Σου μίλησα για πολιτική,για σπουδές,για ταξίδια,για ανθρώπους,για άλογα.Χανόμουν στα λόγια σου,ντρεπόμουν να μιλήσω,με τις γνώσεις που είχες.Ήταν τόσο αστείο.Πρωτη φορά βρήκα άνθρωπο με τα ίδια ενδιαφέροντα με μενα.Πρωτη φορά βρηκά άνθρωπο τόσο ευγενικό και ευχάριστο.Πρώτη φορά βρήκα ανθρωπο που μπορούσα να μιλάω μαζι του για μέρες.Πρωτη φορά ενθουσιαστικα πιο πολύ με το χαρακτήρα,παρα την εμφάνιση.Και πρωτη φορά αναγκάζομαι να χάσω καποιον άνθρωπο τόσο γρήγορα.Εμπόδια πολλά,και μια απόσταση που δε μπορει να γεφυρωθεί.Ελπίζω να σε συναντήσω τυχαία κάποτε στο δρόμο,ή σε κάποια άλλη ζωη..Σιγουρα θα σε αναγνωρίσω απο το χαμόγελο και την εγγλέζικη προφορά... Οπότε..


See you soon ;)

Heaven..

Ο κόσμος μου ρόζ.Με πολλά αρκουδάκια..Πολλά πολλά αρκουδάκια.Και φίλοι.Λίγοι,καλοί και αληθινοί να είναι.Και άλογα.Πολλά άλογα.Ρόζ,γαλάζια και άσπρα άλογα.Γρήγορα και περήφανα άλογα.Και μπαλόνια.Πολλά μπαλόνια.Πολλά χρωματιστά μπαλόνια.Και λουλούδια.Πολλά χρωματιστά και μυρωδάτα λουλούδια..Και παιδιά..Πολλά παιδιά.Χαμογελαστά και ευτυχισμένα παιδιά.Παντού παιδιά..Και μουσική.Πολύ μουσική.Και δυνατή μουσική.Και χορός.Πολύ χορός.Χορός μέσα απο την καρδιά μας.Και αγγαλιές.Μεγάλες και σφιχτές αγγαλιές.Και φιλιά.Πολλά φιλιά.Απο ήλιο και αλάτι φιλιά.Και αγάπη.Πολυ αγάπη.Δυνατή και αληθινή αγάπη..Αγάπη για να γεμίζει όλους μας..

18 και να καίει όμως...

Tελικά τα 18α γενέθλια αποδείχτηκαν και τα καλύτερα...Λίγοι και καλοί...Αληθινοί άνθρωποι που με την αγάπη τους και τις αγγαλιές τους,με έκαναν και χαμογέλαγα όλη μερα!Μια έκπληξη που δε περίμενα,5 άτομα που αγαπάω,2 τούρτες,μια σαμπάνια,ένα καλάθι με τριαντάφυλλα σε σχήμα 18,και κεριά στο πάτωμα σχηματισμένα 18. Δώρα,κάρτες,μπαλόνια,φιλιά και αγγαλιές!το καλύτερο μου!Το βράδυ μπουζούκια,3η τούρτα με τραγούδι Μενιδιάτη και ποτό μέχρι πρωί.Τι άλλο να ζητήσω?Ευχαριστώ για όλααα!Πως υπάρχει αγάπη εδωωω,που την νιώθεις στα δεκαοχτώ!!!!

Μίλα μου

Τελικά δύσκολα καταλαβαίνεις τους ανθρώπους.Και σίγουρα όχι απο την πρώτη στιγμή που τους βλέπεις..Ουτε τους φίλους ουτε τους γκόμενους.Τελικά τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής,αλλα πολλοί μπορεί να το χειριστούν καλα το παιχνίδι της επικοινωνίας των ματιών.Και να σε ξεγελάσουν.Μετα απο χρόνια συνηδειτοποιώ τι ερωτεύομαι και αγαπάω στους ανθρώπους..Την θλίψη των ματιών.Αυτο το ράγισμα που νιώθεις στην καρδιά οταν τους κοιτάς στα μάτια.Αυτη τη στεναχώρια που σου βγάζουν και σου μεταδίδουν.Τίποτα άλλο.Ουτε τα λόγια,ουτε το χρώμα των ματιών,ουτε το σώμα ουτε τα χαρακτηριστικά του προσώπου.Νόμιζα οτι ερωτευόμουν το πρόσωπο.Αλλα μετα απο τη Σκιάθο το συνηδειτοποιησα.Ήταν αυτο.Να σου λέει ένας ανθρωπος για κάτι που τον πλήγωσε,να σε κοιτάει στα μάτια και νομίζεις οτι σε υπνότησε.Να νιώθεις να σου μεταδίδει ένα ηλεκτρικό ρευμα,ένα ριγος να διαπερνάει μέχρι και το τελευταίο σου κόκκαλο.Να αυξάνονται οι σφυγμοί σου ανάλογα με τους δικους του.Να στεναχωριέσαι με το πιο ασήμαντο γεγονός,μόνο και μόνο επειδή στεναχωρήθηκε αυτος και το είδες στα μάτια του.Α ρε αγαπημένη Σαλόνικα.Για πάντα θα με κυνηγάς,και η σκεψη σου,και ο Λευκος σου πύργος,και τα φώτα του θερμαικού,και τα στενά σου,και τα παλικάρια που βγάζεις.Φιλιά σε ολους τους κατοικους της Σαλονικαρας.

To τελευταίο αντίο...

Όταν το παρελθον γίνεται η πιο δυνατή νοσταλγία και το παρόν σωπαίνει...Το μέλλον καταδικάζεται στην πιό βαριά ποινή...Να θυμάται για πάντα..

Όχι πια όνειρα...

Όχι πια όνειρα πως κάποτε θα ζήσουμε μαζί..

Όλα όσα εζησα ήσουν εσύ..Αντίο ναυαγέ μου..Να προσέχεις...

Always yours...

Τελειώσαμε και εμείς...

Πηγαινέ με εκεί που ονειρεύομαι...

Αθήνα,16-06-2010

Θεέ μου..Συγχώρα με...Αλλα δεν αντέχω.Αυριο είναι η τελευταία φορά...ίσως η τελευταία φορά που τον βλέπω....Σήμερα δεν μπορώ να πιστέψω σε αγγέλους και νεράιδες


Αθήνα,17-06-2010

Η τελευταία φορά...Απέναντι απο το σχολείο...Με το στριφτό στο χέρι οπως τότε..Ξέρεις...τα μάτια μου..δεν τα πήρα απο πάνω σου..ήθελα να φΥλακίσω τη εικόνα σου στο μυαλό μου..Πλησίασα..Για να συγκρατήσω το άρωμα σου...Σε κοίταγα επίμονα επι ώρα...για να φύλακίσω την ματιά σου.. Κλείδωσα την τελευταία μας στιγμη...Δεν μπορώ να το πιστέψω..Τελείωσε.Έτσι απλά...Πόσο μπορεί να πονάει όλο αυτο?Αλήθεια δε ξέρω...Πάλι δε με παίρνει ο ύπνος...Τα μάτια σου σκίζουν την καρδιά μου.Αυτη η ματιά σου...Την κλείδωσα...μέσα στην καρδιά μου...Δεν θα την δώσω ποτε σε κανέναν.Στο υπόσχομε άγγελε μου...ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.Πρέπει να κρατηθώ...Κόντρα στην αυτοκαταστροφή μου.Εξάλλου το υποσχέθηκα σε ένα σημαντικό ατομο.Τέρμα το αλκοολ.Πίστευα πως θα μας βγάλουν αναμνηστική..Να έχω ακόμα μια φωτογραφία σου σπίτι.Να βλέπω πόσο άλλαξες.Να συνειδητοποιήσω οτι δεν με έχεις ανάγκη και να προσπαθήσω το ίδιο.Ελπίζω αύριο να είναι καλύτερα..


Και να ένα τραγούδι που γυρνάει στο μυαλό μου..

Τελειώσαμε κ εμείς....κ αν έχεις κάτι να μου πεις....για της αγάπης τη φωτιά...με τη θλιμμένη σου ματιά...μη μου το πεις.Τελειώσαμε κ εμείς...τόσο απλά,τόσο νωρίς....λες κ ήταν όλα μια στιγμή...κ ας ήσουν πλάι μου ολόκληρη ζωή.Τίποτα δε ζει παντοτινά,μα θα κρατάμε μυστικά...αυτά που ζήσαμε εμείς.Τίποτα δε ζει παντοτινά,δε θα σε δω ποτέ ξανά,γιατί τελειώσαμε εμείς.Τελειώσαμε κ εμείς....κ αυτές τις ώρες της σιωπής,αν νιώσεις πόνο κ ερημιά....να σου σπαράζει την καρδιά....μη μου το πεις.....


Αθήνα, 18-06-2010

Bγήκα...Βγήκα να ξεχαστώ...Ωραία καφετέρια..Έχει και live σήμερα...Ξεκινάει..."Εκείνη" Φοίβος Δεληβοριάς...Αγαπημένο κομμάτι.."Μη γυρίσεις","Στο τσιγάρο","Σ'ένα χαρτάκι έγραψα"..Τώρα μας έκανες την καρδιά περιβόλι και εσυ.Αι σιχτιρ...7 sex on the beach και 3 cosmopolitan.Γαμώτο μου.Ακόμα θυμάμαι.Ελπίζουμε.Αυριο θα ναι καλύτερα.


Αθήνα,19-06-2010

Σπίτι του γιάννη για ταινία....Περνάω απο το στέκι της παρέας...Ωραία...Η παρέα εκεί και εμένα δε μου πε κανείς τιποτα...Με πουλισαν και αυτοί...Αντε να δούμε..Σκατά και η ταινία.Πάμε στο κρασί...6 ποτήρια..Πάλι δε με πιασε..Και είπα να πάρουν λευκό...Είμαι σπίτι...Ξημερώματα 20-06-2010...4 μέρες...Αντε...Ένα μαχαίρι ακομά.Πάμε δυνατά για να γίνεις και συ πιο δυνατή.Που ξέρεις οτι θα γίνεις και οτι δεν θα είναι το οριστικό που θα φάς?Δεν ξέρεις.Ελπίζεις.Απλά ελπίζεις.Εχω να δώ χαρούμενο Ιούνη απο το 08.Τι διάολο.Αυριο θα ναι καλύτερα.Περνάει ο καιρός.Αυριο θα ναι καλύτερα.

9 Μέρες

9 Μέρες μέχρι το μεγάλο αντίο.Δεν μπορώ να το καταπιώ.3 χρόνια δε το κατάπια.Τώρα θα το καταπιώ.Ευτυχως για μένα,πάλι διάλεξα τον πιο δειλό τρόπο για να σου πω αυτη τη λέξη.Ένα γράμμα...Ένα γράμμα που θα φέρει και το οριστικό τέλος.Εξωτερικά.Μισώ το τον ευατό μου που περιμένω απάντηση.Μισώ τον ευατό μου που περιμένω να λυγίσεις.ΤΟΝ ΜΙΣΩ.Δε βγήκα.Κάθησα να σκεφτώ.Πράγματα..Λόγια...Στιγμές...Είτε που ζήσαμε είτε που έπλασα με την φαντασία μου...Πολλά λογια...Πολλά λογια..χωρίς αξία.Χωρίς μια πράξη....ΌΧΙ.Απόψε δεν πρέπει να ξύσω τις πληγές...Δεν πρέπει να ματώσω και το φετινό καλοκαίρι...Δεν πρέπει να με βάψω κόκκινη.Εσένα πρεπει να βάψω...Κόκκινο με αίμα την καρδιά και την ψυχή σου,για να δείς ποσο πονούσα...Με κόκκινα ροδοπέταλα τα χέρια σου και το σώμα σου,για να μην ξανανιώσω ποτε το άγγιγμα σου,να μην μυρίσω ποτε ξανά το άρωμα του κορμιου σου..Κόκκινα με κεράσια τα χείλη σου,για να μην ξανανιώσω ποτε το άγγιγμα των χειλιών σου,να μην νιώσω ποτέ τη γλώσσα σου να μπλέκεται με την δική μου..Με κόκκινη μπογιά τα μάτια σου,να μην ξαναδώ ποτε τον εγωισμό να καθρεφτίζεται μέσα τους,να μην δω ποτέ το παιδικό σου βλέμμα.Κόκκινα τα φτερά που σου δωσα,γιατί εγώ σε προοριζα για άγγελο,αλλα έγινες ένα πλάσμα του διαβόλου.Το έλεγε και το ψευδονυμό σου άλλωστε....Κόκκινους όλους τους δρόμους,τα στενά,τα μαγαζία,τα σπίτια που είδαμε μαζι,και όταν περνάω να μην θυμάμαι τίποτα απο σένα.Κόκκινη εμένα,για να σταματήσω να γδέρνω το δέρμα μου,να σταματήσω να φοράω τα ρούχα σου,να σταματήσω να μαι αυτο που ήμουν.

Ψέμα.

Με ένα μ ή με δυο μ (ψέμμα),εμένα με πνίγει.Με θλίβει.Με σκοτώνει.Και να...Μετά απο χρόνια έρχομαι πάλι αντιμέτωπη με αυτο το τέρας που στα ελληνικά λεξικά χαρακτηρίζεται με την λέξη ψέμα.Με κατηγορούμενο εμένα και δικαστές κάποιους απο τους καλύτερους μου φίλους.Όλα τα στοιχεία εναντίον μου.2-3 αποδείξεις,που αν το παλέψεις,τις αγνοείς και τελείως.Και τώρα τι?Και τώρα...?Εγω να πνίγομαι μέσα σε κάτι.Εκεί που είπα το ουφ! για τις πανελλήνιες εμφανίζεται μπροστά μου αυτος ο διάολος που απο τότε που θυμάμαι τον ευατό μου ήταν εχθρός μου.Το χειρότερο πράγμα.Αυτο που πάντα με κομμάτιαζε.Αυτό που ποτέ δεν μπορούσα να ξεχάσω.Γινόταν στο δέρμα και στην ψυχη μου ουλή.Μια ουλή που μόνη μου δεν ήθελα να σβήσω.Μια ουλή που πάντα όταν την έβλεπα θυμώμουν.Μια ουλή που σχεδόν ποτε,δε συγχωρούσα σε κανέναν,όταν μου την χάραζε.Και τώρα τι?Και τώρα...?Γυρνάς την πλάτη σε αυτους που δεν σε πιστεύουν,και λες δε γαμιέστε,φίλη σας τόσα χρόνια και δε με πιστευετε?Ή παλεύεις με κάθε τρόπο να σε πιστεψουν?Κουραστικά και επίπονα μου φαίνονται και τα δυο.Χάλασαν τα σχέδια των διακοπών,ματιές που πλέον αποφεύγουν να συναντιούνται,σπασμένες καρδιές,λόγια...λόγια...λόγια.Και ξανά εσύ.Σε λίγες μέρες θα σου έλεγα και το μεγάλο αντίο.Αυτο που χρόνια ετοίμαζα μέσα μου,και ποτέ δε πρόφεραν τα χείλη μου.Μήπως μου κανες τόσο μεγάλο κακό?Με έκανες και μυθομανή?Ε..όχι!Θα τρελαθώ.Νιώθω πληγές μέσα μου να ξανανοίγουν.Σε μια εποχή που όχι μόνο,δεν είμαι σε θέση να παλέψω να τις κλείσω,αλλα χρειαζόμουν ξεκούραση και να μαζέψω δυνάμεις για μεταμόρφωση.Και τώρα τι?Μια σειρα απο προβλήματα που αν και μου ακούγονται γελία,δε μπορώ να λύσω.Μήπως η λυση είναι τόσο προφανής και δεν την βλέπω?Μηπως έμαθα στα δύσκολα και τα εύκολα μου φαίνονται παράξενα?Μηπως είναι όλα αυτα όντως δύσκολα?Και το άλλο?Διακοπές.Τα ταξίδια που ένα χρόνο περίμενα ένα ένα διαλύονται.Γιατί η δουλειά?20 συνεντεύξεις και άλλα 300 τηλέφωνα.Συγνώμη.Κλείνω τον Ιουλιο τα 18,αυτό δεν σημαίνει οτι δε μπορώ να κρατήσω ένα γαμημένο δίσκο.Τελικά όντως τα προβλήματα δε τελειώνουν ποτε?Ή μηπως τα προβλήματα που φτιάχνουμε εμείς στον ευατό μας δε τελειώνουν ποτε?...

Γέμισε η ζωή μου με καπνούς και με σκοτάδια..(Έτσι,γιατί είμαι και σκυλού!)

Ίσως...

Το πρόσωπο μου,στα ματια σου εμφανίζεται...
Και οι παιχνιδιάρικες καρδιές,στα πρόσωπα ξεκουράζονται..
Που θα βρούμε δυο καλύτερα ημισφαίρια..
Χωρίς το αιχμηρό Νότο...
Χωρίς την φθίνουσα Δύση...
Ο,τι πεθαίνει,δεν αναμείχθηκε εξίσου..
Αν οι αγάπες μας ενωθούν..
Και εμεις τόσο όμοια αγαπάμε..
Ωστε ούτε να χαλαρώσει..
Ούτε να πεθάνει μπορει..


Δεν ξέρω,αν η ζωή,είναι πιο σπουδαία απο το θάνατο,αλλά η αγάπη,εχει περισσότερα και απο τα δύο...